เพลงที่อยากให้นางฟ้าได้ฟัง...สิ่งที่อยากให้นางฟ้าได้เห็น...
เคยมีคนบอกว่า
“ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ” ความรู้สึกที่สายตาแสดงออกได้ อาจจะไม่ใช่ความรู้สึกจริงๆในใจแต่เป็นความรู้สึก
ร้อนรน ที่อยากจะบอกให้ใครๆได้รับรู้มากกว่าการพูดจา
แม้จะเดินผ่านกันทุกวัน
คุยกันทุกวัน แต่ถ้าไม่ได้บอก เธอก็คงไม่รู้หรอกใช่ไหม...
คนๆนี้ยืนอยู่ตรงนี้
ทั้งที่หัวใจแห้งผากมานานแล้ว
ยังมีชีวิตอยู่ได้เพราะลมหายใจที่เข้าออก
แต่ไร้ความรู้สึกที่จะรับรู้ได้ถึงความอ่อนหวานของชีวิต
ยิ่งอยากบอกให้เธอได้รับรู้มากเท่าไหร่
ริมฝีปากจะยิ่งปิดชิดสนิทแนบเข้าเท่านั้น
น้ำตาที่ไหลหยดลงมา ไม่ได้ช่วยให้หัวใจชุ่มชื้น
มีแต่กัดเซาะให้เหลือเนื้อแท้น้อยลงทุกที
ยังคงอยู่ในโลกเดิมตั้งแต่วันที่ปล่อยให้เธอบินจากไป
ยังคงเป็นคนเดิมที่แบกรับทุกสิ่งไว้
ยังพูดคำเดิมๆ...ปรารถนาเพียงอยากให้เธอมีความสุข
เธอผู้รับได้ทุกสิ่ง...
แม้มือนั้นจะเปื้อนเลือด
แม้มือนั้นจะสาบสางเพียงใด
แต่เธอยังคงจับมือนี้แนบแก้มเธอ
ปลอบประโลมหัวใจ กางแขนกั้นฉันไว้จากภยันตรายทั้งปวง
อยากให้เธอไม่ต้องรับรู้อะไรแบบนี้
อยากให้เธอได้พบเจอสิ่งดีๆ
ไม่ต้องรับฟังความชั่วร้ายที่จะทำให้เธอต้องแปดเปื้อน
อยากให้เธอสวยงามและมีความสุขเสมอ
ถึงแม้ฉันจะไม่ได้ยืนเคียงข้าง
ถึงแม้ฉันจะแหลกสลายเป็นผุยผงไปแล้วก็ตาม
เธอยังคงอยู่ในใจฉัน
มีรอยยิ้มสดใสอย่างนี้ตลอดไป
เธอก็รู้ - พาย
ได้โปรดอย่ายื่นมือของเธอมาให้ฉัน
ฉันเองรู้ตัวว่าฉันเลว
ก็ปล่อยให้ฉันยืนที่เดิมที่ก้นเหว ไม่ควรต้องมาสนใจ
เก็บมือที่บอบบาง เก็บมือของนางฟ้า
ฉันไม่กล้า ฮืม.. จะฉุดไว้
เก็บมือนั้นกลับไป
อย่าให้ต้องเปรอะเปื้อนไปมากกว่านี้
ไปอยู่กับแสงเดือนแสงดาวที่สุดฟ้า แล้วเราไม่ควรพบกัน
เมื่อคนตั้งมากมายเขามองเธอกับฉัน ไม่ควรคู่กันเท่าไร
เก็บมือที่บอบบาง เก็บมือของนางฟ้า
ฉันไม่กล้า ฮืม.. จะฉุดไว้
ขอบคุณที่ห่วงใย แต่เธอรู้บ้างไหมเธอ
ว่าบนฟ้าฉันคงไม่มีวาสนา
จะขึ้นไป ขึ้นไป ต่อให้ฉันรักเธอเท่าไหร่ก็เท่านั้น
เก็บมือที่บอบบาง เก็บมือของนางฟ้า
ฉันไม่กล้า ฮืม .. จะฉุดไว้
ขอบคุณที่ห่วงใย แต่เธอรู้บ้างไหมเธอ
ว่าบนฟ้าฉันคงไม่มีวาสนา
จะขึ้นไป ขึ้นไป และฉันรู้ว่าฉันควรอยู่ตรงไหน
เพราะเธอแสนไกล ต่อให้ฉันรักเธอท่าไหร่ก็แค่รัก
รักคำเดียวเท่านั้น รักคำเดียวเท่านั้น
รักเพียงเธอมากมายสักเท่าไหร่
ไม่อยากจะพาฝัน ถึงฝั่งจะพาฝันถึงฝั่งเมื่อเรานั้นมันต่าง
มันห่างกันแสนไกล เธอก็รู้
